Patronat medialny BooksCatTea

Tytuł: Biały Szkwał

Autorka: Katarzyna Grochowska

Wydawnictwo: Szara Godzina
Gatunek: literatura obyczajowa
Data premiery: 28.01.2026
Liczba stron: 468

Opis książki

Alicja, młoda dziennikarka z Warszawy, przyjeżdża do Popielna na Mazurach w celu opisania historii, która wydaje się zbyt fantastyczna, by była prawdziwa. Mówi się, że kiedy przed osiemnastu laty Śniardwy pustoszył biały szkwał, z mgły wyłonił się siwy koń, sprowadzając tragedię na mieszkańców jednego z pobliskich pensjonatów. By poznać dramatyczną tajemnicę jego właścicielki, Alicja musi przedrzeć się przez milczenie, plotki i kłamstwa. A im głębiej wnika w przeszłość Judyty, tym szerzej otwierają się jej osobiste rany. I w końcu stoi przed niełatwym wyborem: czy ważniejsza jest kariera, czy prawda.

Biały Szkwał to opowieść o miłości, poczuciu winy i sekretach, które są równie niszczycielskie jak huragan. W książce pojawiają się bohaterowie bestsellerowej trylogii Dolina marzeń.

źródło: Lubimy Czytać

Recenzja

Osnuta aurą enigmatycznej opowieści, która prawie dwie dekady temu niepokojąco zakorzeniła się w lokalnej społeczności. Przenikająca skomplikowane relacje rodzinne, które pokrywa cień uwierającej pod skórą tajemnicy. Eksplorująca uczucia trwalsze niż przemijający czas, kłamstwa i dramaty.

„Biały Szkwał” to wielowarstwowa w obliczu wykreowanych emocji historia inspirowana prawdziwą tragedią, podczas której niszczycielska siła żywiołu dotknęła mazurski region. Z wyczuciem i delikatnością na tak bolesne dla wielu osób wydarzenia, Katarzyna Grochowska na fundamencie prawdy tworzy równie poruszającą literacką fikcję, która swoim przesłaniem mocno utrwala się w pamięci. To bowiem treść, która eksploruje moralne dylematy, sekrety oddziałujące na kolejne pokolenia, raniące plotki, ale i przewrotnie – dojmujące przemilczenia. Muskając miłosne relacje, a przy tym zmyślnie nawiązując do swojej debiutanckiej trylogii, autorka traktuje o prawdzie, która początkowo zatrważa, ale finalnie rozczulająco koi rozszalałe niczym huragan uczucia – swoiście odzwierciedla obcowanie z narowistym koniem, który w końcu pozwala na okiełznanie swojej żarliwej natury.

Katarzyna Grochowska tchnęła w swoją powieść klimat fascynującej legendy, którą urzeczywistniła w wyłaniającym się z mgły siwym koniu niosącym klątwę na swoich nowych właścicieli. Ta aranżacja nadaje fabule barwnego kolorytu, nieustannie nurtuje i ożywia w czytelniku przemyślenia. Trudno o bardziej wymowną metaforę strachu przed zjawiskami trudnymi do wytłumaczenia, które zarazem ściśle korelują z doskwierającym poczuciem winy. Na tle dziennikarskiego śledztwa, którego intencją staje się obnażenie opowieści o przynoszącym nieszczęście koniu oraz incydencie z białym szkwałem przed osiemnastu laty, autorka snuje historię o wielkiej miłości, zawiedzionych nadziejach, poświęceniu, rozczarowaniu i kłamstwach – lawirując między wciąż przesiąkniętą tajemnicami teraźniejszością a boleśnie zakotwiczoną w duszy przeszłością. Niespiesznie odkrywane przez młodą dziennikarkę rodzinne niedomówienia oraz wstrząsające fakty niezaprzeczalnie wiodą ku pragnieniu rozbudowania zawodowej kariery, które usilnie walczy w niej z poczuciem empatii, przyzwoitości, ale i zrozumieniem rozegranego w Popielnie dramatu. Gwałtowna burza może bowiem pustoszyć nie tylko mazurskie jezioro, ale również stęsknione serce, skrzywdzoną duszę i zlękniony umysł człowieka.

To kolejna odsłona prozy Katarzyny Grochowskiej, w której można śmiało dostrzec pasję, miłość i szacunek do koni – tym razem autorka wdzięcznie podkreśla determinację, odwagę oraz wytrwałość w zmaganiach o dobro i szczęście naznaczonego traumą zwierzęcia. Tym samym wplata w tę kompozycję echo swojego literackiego debiutu, które wybrzmiało w trzech tomach na malowniczym padoku, gdzie demony z przeszłości konfrontowały się z wizją nadziei na szczęśliwą przyszłość. Jednak czyni to niezwykle umiejętnie, tak konstruując treść, że swobodnie można zatracić się w historii Alicji i Oskara oraz mieszkańców pensjonatu na Mazurach, nie doświadczając wcześniej emocjonalnych przeżyć Nadii i Jake’a. Obie kreacje wdzięcznie się uzupełniają i uwypuklają przy tym istotę komunikacji, ale to rodzinne sekrety mieszkańców Popielna stają się zauważalnie newralgiczne dla fabularnej przestrzeni. To prozatorska ekspozycja piękna w swoim refleksyjnym ujęciu, obrazująca szczere uczucia, z których bezwzględnie i okrutnie zakpił los determinowany ludzkim złem, uświadamiająca trudną sztukę wybaczenia przede wszystkim samemu sobie, aż w końcu portretująca familijne więzy mogące stać się impulsem do pogodzenia się z rozdzierającą serce przeszłością. Po raz kolejny Katarzyna Grochowska udowodniła, że potrafi z subtelnością czerpać z bolesnej dla wielu osób rzeczywistości, a przy tym analizować zadry, lęki i słabości człowieka, tkając fikcję z kompilacji trzymających w napięciu emocji, zachwycających scenerii, inspirujących pasji i miłości do zwierząt oraz ekscytujących odbiorcę tajemnic.