„Pieśń zbuntowanych serc” - Thrity Umrigar

Tytuł: Pieśń zbuntowanych serc

Autorka: Thrity Umrigar

Wydawnictwo: Znak
Gatunek: literatura obyczajowa, literatura piękna
Data premiery: 12.08.2026
Liczba stron: 416

Opis książki

Czy w kraju, w którym zasady mają większą wagę niż głos serca, jest miejsce na miłość?

Smita, indyjsko-amerykańska dziennikarka, przysięgła sobie, że nigdy nie wróci do Indii. Pragnęła na zawsze zapomnieć o pomarańczowych zachodach słońca i odurzającym zapachu przypraw. Po latach wraca jednak w rodzinne strony i przyjmuje propozycję napisania reportażu. Śledząc sprawę młodej kobiety brutalnie ukaranej przez własną rodzinę, Smita staje twarzą w twarz nie tylko z ludzkim okrucieństwem, ale również ze swoją bolesną przeszłością. W podróży w głąb Indii towarzyszy jej Mohan – przewodnik, opiekun i pod wieloma względami jej kompletne przeciwieństwo. Smita nie potrafi już dłużej udawać – on z każdym dniem staje się jej bliższy.

To historia dwóch miłości i dwóch kobiet – różnych jak krańce świata, na których żyją. Opowieść o poświęceniu i sile rodzącej się wtedy, gdy trzeba wybrać między tym, co narzucone, a tym, czego naprawdę chcemy.

źródło: Lubimy Czytać

Recenzja

Zatrważająca świadomością wciąż obecnego we współczesnych realiach oblicza ludzkiej bezwzględności, zakorzenionego w pielęgnowanych tradycjach. Inspirująca do zuchwałej walki o swoje szczęście, które urzeczywistnia się w możliwości wyboru. Dotykająca delikatnych strun wrażliwości obrazem oddania i poświęcenia implikowanego bezwarunkowym uczuciem.

„Pieśń zbuntowanych serc” to odsłona kompilująca na swoich kartach literaturę piękną oraz obyczajową, która intencjonalnie wybrzmiewa społecznymi tonami, a przy tym subtelnie muska miłosne porywy serca. Ta historia to jednak znacznie więcej niż romans – to gatunkowe ujęcie staje się finalnie istotne, ale mimo to stanowi tylko tło do wyjaskrawienia refleksji znacznie głębszych i dosadniejszych, wręcz wstrząsających swoją wymownością. Thrity Umrigar sugestywnie oddaje głos kobietom pozbawionym go w świecie naznaczonym patriarchalnymi oczekiwaniami, domagającym się od nich posłuszeństwa, podporządkowania i pokornego dostosowywania się do obyczajów i zasad. Ma się wrażenie, że to fabuła ulokowana w historycznych realiach, ale to przecież osnowa wyeksponowana w obecnych czasach, co tylko mocniej intensyfikuje odczuwane doznania. Autorka fundamentem ustanawia kontrasty – zaczynając od portretu indyjskich scenerii, przez kulturowość, religie i posiadane dobra materialne, na portretach psychologicznych kończąc. I zarazem pięknie uświadamia, że to nie miejsca przesiąknięte są złem, to nie w wyznaniu tkwi nikczemność. Świadomie uwypukla burzliwą relację między hinduistami a muzułmanami, by podkreślić, że okrucieństwo skrywa się w naturze człowieka – że to on decyduje, czy skrajności są bardziej wartościowe niż celebracja w sobie dobra.

Dwie kobiety, dwie historie, dwa uczucia, jeden kraj. I również w tym elemencie Thrity Umrigar posłużyła się wyrazistą różnorodnością w nakreśleniu egzystencji Smity, indyjsko-amerykańskiej dziennikarki, oraz Meeny, młodej hinduski ukaranej przez swoją rodzinę za poślubienie muzułmanina, o której ma stworzyć reportaż. Obie jednak muszą skonfrontować się z uśpionymi w ich duszach demonami, oswoić bolesne doświadczenia z przeszłości, odnaleźć w sobie siłę, by kontynuować dalszą drogę po wykonaniu pierwszego kroku. Los bywa tak okropnie niesprawiedliwy, ludzie tak bardzo ograniczeni w swoich poglądach, a Indie, mimo niezaprzeczalnego piękna, barwności i zachwycających scenerii, wciąż miejscami owładnięte szaleństwem przestrzegania religijnych tradycji. Ta opowieść wzbudza całą paletę skrajnych emocji – motywuje, a zarazem odbiera wiarę w uczciwość drugiego człowieka, szokuje, a przy tym otula nadzieją, esencjonalnie przeraża i jednocześnie przejmuje na wskroś. To treść trudna w odbiorze, niestroniąca od strat, tęsknoty i żalu. Wymagająca zachowania czytelniczej powagi, ale nieoczekująca przy tym ożywienia w sobie usprawiedliwień dla dokonywanych aktów przemocy – mimo że niektórym bez skrupułów odebrano decyzyjność, to z pewnością nie poczucie moralności.

To kreacja, której intencją staje się zaakcentowanie odmiennych warstw społecznych, przybliżenie systemu kastowego, kultury i tradycji dwóch wyznań, wiarygodne oddanie kolorowych scenerii Indii, ale także wizja naturalnie, wręcz kojąco niespiesznie rozwijających się uczuć, które stanowią akcent do uzmysłowienia możliwości pokierowania swoim życiem i jej braku. Autorka, budując oblicze nieobwarowanej zakazami oraz, przeciwstawnie, nieakceptowanej miłości, definiuje niejako wybór – posiadany, ale spowity strachem, oraz odebrany, ale i tak odważnie dokonany mimo ryzyka. Wizualizuje prozę dnia odartą z lęku o przyszłość, swobodną i nienarzuconą przez innych, oraz codzienność przyćmioną opresją, brakiem bezpieczeństwa, usilną kontrolą i uprzedzeniami. Z wyczuciem prowokuje do rozmyślań nad granicami honoru, wolności, poczuciem obowiązku i odpowiedzialności, przekonująco rezonującymi w duszy niczym obraz kraju aromatycznego, wyrazistego, tak atrakcyjnego wizualnie, jawiącego się ostro spod pióra autorki niczym fotografia. To rozdzierająca serce, ale szczerze traktująca o istniejących realiach opowieść o sprzeciwie, za który płaci się najwyższą cenę, o groźbach, które paraliżują, ale zarazem podżegają do walki o wysłuchanie. Aż w końcu o tożsamości, która staje się bezcenną walutą. Bo szacunek do wyznawanych wartości kończy się w momencie oddziaływania na podstawowe prawa człowieka, gdy głos przejmuje ignorancja, nienawiść i zawiść.

Książkę możesz kupić tutaj: KLIKNIJ

Reklama: Znak