Tytuł: Leśne pejzaże

Autorka: Joanna Szarańska

Wydawnictwo: Czwarta Strona
Gatunek: literatura obyczajowa
Data premiery: 06.05.2026
Liczba stron: 340

Opis książki

Lata sześćdziesiąte. Krystyna i jej córka wyruszają do Krakowa, szukając ucieczki od przeszłości. Zamiast nowego początku czeka je jednak upadek – oszukane i okradzione trafiają do podkrakowskiej wsi, gdzie muszą nauczyć się żyć od nowa.

W opuszczonej chacie pod lasem znajdują schronienie, ale nie spokój. Odrzucona przez ludzi Krystyna coraz bardziej zanurza się w świecie natury i własnej wrażliwości. Jednak kiedy w jej życiu pojawia się tajemniczy rzeźbiarz, los zaczyna pisać dla niej zupełnie nowy scenariusz.

Leśne pejzaże to przejmująca historia o samotności, potrzebie miłości i wyborach, które potrafią naznaczyć całe życie – ale też o tym, że nawet pośród trudnych doświadczeń można odnaleźć własną drogę.

źródło: Lubimy Czytać

Recenzja

Dotykająca najdelikatniejszych strun wrażliwości obliczem dojmującej samotności, odrzucenia i ludzkiej wrogości. Obrazująca gwałtowne namiętności spragnionego bliskości ciała, które nieuchronnie wiodą do zguby. Wdzięcznie afirmująca kojący kontakt z dobrodziejstwami natury.

„Leśne pejzaże” to czwarta odsłona misternie utkanej głębokimi emocjami serii, która zarazem stanowi fabularne uzupełnienie poprzednich tomów, a przy tym daje możliwość zatracenia się w jej wnętrzu bez obcowania z dotychczasowymi tytułami. Z czułością i swoistą melancholią, Joanna Szarańska rozbudowuje na kartach tej powieści nostalgiczną historię Krystyny oraz jej córki, Krystynki – później już przecież dorosłej kobiety okrytej tajemnicami z przeszłości, świadomie się izolującej od otoczenia, wyczulonej na krzywdę bezbronnych istot. Trudno było nie obdarzyć tej enigmatycznej postaci podczas wcześniejszej lektury szczerą miłością, a ta kreacja małej dziewczynki tylko to uczucie w odbiorcy umacnia. Autorka pędzlem ze słów odmalowuje jej portret barwami dziecięcej beztroski, ale i niepokoju o sekrety matki, radości z obcowania z przyrodą, ale i skrytych wśród leśnego poszycia zagrożeń. To przejmująca, rozczulająca, a przy tym fragmentarycznie ożywiająca jawny gniew proza obyczajowa, która niczym promienie słońca przewrotnie otula wszystkie zmysły swoim ciepłem i tchniętą w nią uważnością na drugiego człowieka oraz zwierzęta.

Dwie pozbawione wsparcia wędrowniczki, które nie dotrą do celu swojej spontanicznej podróży: Krystyna i Krystynka. Ich wyprawę ku krakowskiej aglomeracji okrutnie przerywa bezwzględny los – okradzione, niepewne dalszej przyszłości, odrzucane i bezdusznie potraktowane przez lokalną społeczność, swój azyl odnajdują w Granicach, w zniszczonym domostwie ulokowanym pod lasem. Joanna Szarańska uwypukla pierwotnie solidną, a później nadwątlaną tajemnicami więź między matką a córką, przenika ich trudy codzienności, przywołuje drobne momenty szczęścia i chwile grozy, całość podszywając bezcennym szacunkiem do środowiska. Ta opowieść, eksplorując powidoki przeszłości z lat 60., obnaża niedopowiedzenia pozostawione w poprzednich odsłonach tej serii, rozwiewa mgłę przemilczeń i niedomówień, z których Krystynka uczyniła swoją tarczę przed ludźmi. I przy tym opowiada miłosną historię, w której tak plugawo splata się buzujące pożądanie i haniebna zawiść. W której manipulacja staje się fundamentem, a budzące się w sercu uczucie i dojmująca potrzeba miłowania są słabościami odbierającymi rozsądek i zakłócającymi pielęgnowane od zawsze wartości. To również ekspozycja wyniszczających ambicji, malarskiego i rzeźbiarskiego artyzmu, talentu uwierającego zazdrością i wyborów, których konsekwencji nie sposób okryć kurzem zapomnienia. W tej treści oddanie drugiemu człowiekowi oraz naturze osobliwie ze sobą korelują – autorka podkreśla siłę obu emocji i traktuje o poświęceniu skonstruowanym z wielu definicji, ukradkowo akcentując uzdrawiającą moc zawierzenia swojej wrażliwości bezinteresownym zwierzętom.

To nie tylko nakreślona ze zrozumieniem ludzkich niedoskonałości historia o skomplikowanych emocjach i burzliwej relacji naznaczonej wstydliwym sekretem, ale również emanujący zapachami, wizualizujący się pod powiekami ostro niczym fotografia sceneriami i sensorycznie oddziałujący na zmysły obraz natury oswajającej uwierające pod skórą demony. To właśnie w roślinnej otchłani, wśród istot niewymagających wyrzeczeń, w miejscach emocjonalnie bezpiecznych można śmiało znegliżować swoje lęki oraz obawy i poczuć się całkowicie sobą. Joanna Szarańska wręcz animuje na kartach tej powieści tytułowe leśne pejzaże, eksponuje je z wyczuwalnym namaszczeniem, a nawet subtelnym mistycyzmem. Tworzy z nich schronienie przed złymi ludzkimi spojrzeniami i słowami, a przy tym niemą sugestię, która wskazuje dalszy kierunek życiowej drogi, tak szczodrze naznaczonej dotąd bolesnymi doświadczeniami, rozpaczliwymi pragnieniami i rozdzierającymi doznaniami. To piękna w swoim emocjonalnym ujęciu prozatorska klamra spowijająca cały cykl, w którym dobroć człowieka stanowi taką samą wartość, co dobrodziejstwa i spokój oferowany przez otaczającą go przyrodę. Równie mocno utrwala się w pamięci, choć znacznie bardziej przeszywa serce czytelnika wybrzmiewającymi z niej odrzuceniem oraz samotnością.