Tytuł: Utracona

Tytuł oryginalny: Die Verlorene

Autorka: Miriam Georg

Wydawnictwo: Luna
Gatunek: literatura obyczajowa
Data premiery: 17.06.2026
Liczba stron: 560

Opis książki

Laura doskonale pamięta opowieści swojej babci Änne o latach spędzonych na Śląsku, gdzie jako młoda dziewczyna pławiła konie w rzece i słuchała szumu topoli. Dopiero kiedy starsza pani zaczęła ciężko chorować, Laura zdała sobie sprawę, że nigdy nie zadała jej najważniejszych pytań… a teraz może być na to za późno.

Przypadkowe odkrycie sprawia, że Laura zaczyna wątpić w to, co dotąd uważała za prawdę o życiu swojej babci. Wyrusza do Polski, chcąc odnaleźć dawny dom rodzinny. To, czego dowie się po drodze, odkryje przed nią źródła traum, które od pokoleń kształtowały losy jej najbliższych.

Kim była Änne? Co wydarzyło się na Śląsku? I dlaczego rodzina Laury uznała, że pewne wspomnienia nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego?

źródło: Lubimy Czytać

Recenzja

Z wrażliwością eksplorująca familijne relacje, które ukradkowo oddziałują na emocje kolejnych pokoleń. Obrazująca uwierające pod skórą doświadczenia, które nieświadomie kształtują tożsamość. Z wyczuciem traktująca o akceptacji rzeczywistości, którą tak trudno w sobie ożywić, kiedy w sercu wciąż tli się rozdzierający żal.

„Utracona” to odsłona literatury obyczajowej, która umiejętnie lawiruje między wojennymi a współczesnymi realiami, a niejako również przejmująca saga rodzinna otulona pogłębioną warstwą psychologiczną ludzkich dramatów. Nie sposób nie zatracić się w tej kreacji od pierwszych zdań, od wstępnych akapitów zanurzonych w nurtującej enigmatyczności, aż w końcu nie odczuwać intensywnych doznań podczas obcowania z tak kruchymi uczuciami człowieka i zakorzenionymi w duszy traumami. To historia, która w swojej wielowarstwowej aranżacji dotyka najmocniej stosunków między kobietami – matką a córką, babcią a wnuczką, siostrami. To one i ich złożone portrety psychologiczne zostały odmalowane najbardziej wyrazistymi barwami, a tym samym ich wizerunki i emanujące z nich wspomnienia stają się fundamentem tej treści. Na nich zbudowano poruszającą, nieoczywistą, a finalnie wzbudzającą moralne dylematy opowieść, w której kłamstwa i sekrety z przeszłości dojmująco ze sobą korelują, wiodą do tragicznych strat, pożegnań i utraconych szans, a przy tym domagają się wybaczenia. Jak jednak rozgrzeszyć zbyt żarliwe uczucie, które stanowi źródło odbierającego zmysły nieszczęścia?

Nostalgicznie przywoływany powidokami z młodzieńczych lat Śląsk – ten snuty głosem babci, wybrzmiewający odgłosami koni pławiących się w rzece, wciąż żywy i ostry w jej pamięci niczym utrwalony kadr na fotografii. Ile jednak prawdy tkwi w retrospekcjach starszej kobiety, która usilnie okrywa wydarzenia sprzed lat niedomówieniami, a nawet świadomym milczeniem? Porcelanowa figurka odkryta przez jej wnuczkę stanie się nośnikiem pytań, na które odpowiedzi o przeszłości jej rodziny może uzyskać na polskich ziemiach. Podróż do miejsca dorastania seniorki stanie się dla młodej kobiety, a także jej matki, nie tylko uświadamiającą wędrówką śladami przodków, ale i w czeluść własnych emocji, dotąd niezrozumiałych i nieco obcych, a przecież wynikających z ich dawnych losów. Niespiesznie odkrywane przeżycia z okresu wojennej pożogi, podyktowane zazdrością intrygi, a przede wszystkim miłość silniejsza niż lojalność odtworzą dzieje ich rodu – burzliwe, gwałtowne, obfite w wyrzeczenia, rozpacz i wyzwania, ale niezaprzeczalnie determinowane szczerymi uczuciami.

Odsłona historyczna, z niepokojem, obawami i niepewnością splecionymi z codziennością podczas światowego konfliktu zbrojnego, stanowi barwne, ale nie dość wyraźne tło – Miriam Georg wnikliwiej wyeksponowała bowiem na kartach swojej powieści międzyludzkie relacje. Natomiast tchnięte w treść następstwa końca wojennej zawieruchy, które odcisnęły swoje piętno bezwzględności, okrucieństwa i niesprawiedliwości na ludności cywilnej bez względu na narodowość, zaakcentowała już znacznie mocniej. Może się wydawać, że to kolejne ujęcie obyczajowej prozy dryfującej między teraźniejszością a otuloną tajemnicami przeszłością, którą naznaczono przekazywaną kolejnym pokoleniom traumą. Jednak skonstruowane z finezją twórczą wydarzenia, skomponowane zawiłe życiorysy kobiet, a także wzbudzające ambiwalentne doznania i powracające po lekturze refleksje stają się świadectwem, że można nakreślić gatunkową odsłonę wielokrotnie już powielaną, ale przy tym wciąż nietuzinkową. Na swój sposób wyjątkową, a dusznym klimatem niedopowiedzeń uzależniającą od przedzierania się z pasją przez kolejne ekscytujące sceny. Bez niepotrzebnego romantyzowania zakazanej miłości, bez podsycania dramatyzmu, za to z wiarygodnym podkreśleniem drzemiącej w człowieku siły oraz odwagi do konfrontacji z losem prowokującym do poświęceń. To saga, która dociera swoimi emocjami znacznie głębiej, niż można się tego spodziewać, a swoim zwieńczeniem jeszcze długo rezonująca w myślach odbiorcy.